Na ludzi niepełnosprawnych składa się szereg czyn¬ników o charakterze biopsychicznym, pedagogicznym, społeczno-ekonomicznym. Istotne znaczenie dla ich rozwoju ma jego środo¬wisko społeczne, rodzina, szkoła, inne instytucje wychowawcze, placówki służby zdrowia. Gdy mówi się o środowisku wycho¬wawczym niepełnosprawnych, należy zwrócić uwagę na ich specyfikę, zróżni¬cowanie kulturowe, zawodowe i ekonomiczne. W ostatnich latach dokonują się przeobrażenia w obrębie norm społecznych, wzorów zachowań i systemu wartości. Prze¬miany te, będące wynikiem oddziaływania mediów, kształtują osobowość mieszkańców i ich świadomość wychowawczą.
Szczególnie niekorzystnie ocenia się sytuację społeczno-ekonomiczną. Pod wpływem przekształceń ustrojowych pogorszyły się warunki życia na wsi, wzrosło bezrobocie w zawodach rolniczych. Struktura wsi charakteryzuje się dużym rozproszeniem tery¬torialnym, co utrudnia jej niepełnosprawnym mieszkańcom dostęp do instytucji oświa¬towych i kulturalnych, a także ogranicza możliwość korzystania z pomocy lekarskiej i rehabilitacyjnej. Na wsi sytuacja niepełnosprawnych jest szczególnie trud¬na ze względu na niedostosowaną do ich potrzeb sieć szkół i przed¬szkoli specjalnych, a także ze względu na brak działań rewalidacyjnych, korekcyjno-kompensacyjnych lub niewłaściwą ich organizację.
Copyright @ 2010 Niepełnosprawność